Dobry lizak nie jest zły

Jakiś czas temu, podczas chorobowej wizyty u lekarza, zupełnie przypadkiem, nie moja pani doktor zauważyła, że mam zaległe szczepienie, które trzeba nadrobić. Kalendarza szczepień zwykle pilnuję i wszystko robię terminowo, jak każde zdrowe dziecko. Nie licząc oczywiście czasu, kiedy miałem podejrzenie padaczki. Wtedy, na kilka, czy kilkanaście miesięcy moja pani doktor neurolog, wstrzymała moje szczepienia, żeby sprawdzić, co tam w mojej głowie nie styka. Ale to jedno po prostu nam jakoś umknęło.

Dzisiaj nadrabiam zaległości. Nie narzekam, bo lubię i szczepienia, i panią Jadzię, która je wykonuje. Jestem też bardzo dzielny. Raz jęknąłem i po sprawie. Perspektywa otrzymania naklejki dla najdzielniejszego z najdzielniejszych uspokaja mnie, zanim zdążę się rozpłakać. A oprócz naklejki, dostaję również lizaka.

Lizak zwykle lądował gdzieś w kuchennej szafce, a razem z nim znikała o nim pamięć. Ale nie tym razem! Tym razem lizak idzie ze mną do przedszkola.

Pani Agnieszka pyta, czy mi go otworzyć, a ja na to, że tak. Pyta, czy będę go lizał, a ja na to, że tak. Pani Agnieszka otwiera więc lizaka, a ja wkładam go do buzi. Po chwili wyjmuję go i krzywię się bardzo. Ale zaraz wkładam go z powrotem i mówię, że mi smakuje. A potem wołam do dzieci, ciesząc się ogromnie: „Dzieci! Ja lubię lizaka! Lubię lizaka!”. Tego nie ma niestety na nagraniu, bo nikt się chyba nie spodziewał, że lizak wyląduje w mojej buzi, ale chwilę później p. Agnieszka wzięła telefon i nagrała. Dowód jest i bardzo za niego dziękuję. Lizałem lizaka!

A dla tych, co nie wiedzą, dlaczego lizanie lizaka może być powodem do radości, już przypominam. Jako duży dzidziuś jadłem właściwie wszystko. Mama robiła mi różne mieszanki ze świeżych owoców i warzyw, z różnych ziaren, z owoców suszonych… wszystko jadłem! Jadłem też domowe obiadki bez soli, kostek rosołowych, cukru i innych szkodliwych rzeczy. Wszystko pyszne i zdrowe. A potem z braku czasu, z wiecznego pośpiechu i ciągłej gonitwy, przeskoczyliśmy w słoiki. Miało być na trochę, zrobiło się… trochę długo. Oczywiście już dawno temu Rodzice próbowali wrócić do normalnego jedzenia, ale nic z tego! Mój smak i zapach jest bardzo wyczulony. Lubię tylko to, co znam i tylko to, co znam teraz, a nie kiedyś tam, kiedy byłem jeszcze bobasem. Nowych rzeczy nie próbuję. To, co akceptuję mogę wyliczyć na placach moich rąk i nóg:

  • owsianka Bobovita + mleko, czyli moja kaszka na kolację,
  • kaszka 3 ziarna Babydream, bez cukru, prosto z Niemiec + mleko (druga opcja kolacjowa),
  • jogurcik malinowy Jogobella – to moje śniadanko,
  • jogurcik truskawkowy lub truskawko-poziomkowy Jogobella, to ewentualnie zastępstwo dla jogurtu malinowego,
  • naleśniczki ze słoika Hipp,
  • obiadek żółty, czyli indyk z kluseczkami Bobovita,
  • obiadek biały, czyli cielęcinka Bobovita – to ewentualne zastępstwo dla obiadku żółtego,
  • serki waniliowe – Maćkowy (Mlekpol), Tutti i Danio,
  • owocki Babydream z Rossmanna – bardzo rzadko i tylko te w żółtawych kolorach,
  • banany,
  • a do picia tylko woda.

Także, choć lizak, to sam cukier i samo zło, to jednak przy takim skromnym menu, daje on radość i nadzieję na to, że kiedyś będzie tego jedzenia więcej, że kiedyś będzie lepiej.

Anioł przemówił…

…szeptem, ale jednak!

Dzisiaj w przedszkolu są Jasełka. W tym roku, z racji swej anielskiej cierpliwości okazywanej Rodzeństwu, zostałem aniołem. Mama jakoś nie specjalnie martwi się strojem, bo kilka lat temu, na wyprzedaży poświątecznej kupiła za pół ceny aureolkę i skrzydła (takie cuda w Nanu Nana), które czekały sobie w szafie na swoje pięć minut. 5 minut nadeszło, ale… przecież coś do tych skrzydeł trzeba ubrać! Nie mam starszej siostry od której mógłbym wziąć starą sukienkę, albo chociaż spódnicę, a na szukanie po koleżankach jest już za późno. Mama nie śpi w nocy, tylko główkuje. O świcie przychodzi natchnienie! Wkładam letnią sukienkę mojej Mamy! Mamie sięga ona przed kolan, ale dla mnie to prawdziwa anielska alba ciągnąca się po ziemi. Do tego bluzka z długim rękawem pożyczona od Maniuty, skrzydła, aureola i gotowe! Anioł jak malowany!Strój mi się naprawdę podoba. Tak bardzo, że naciągam kurtkę na kieckę i skrzydła, i nie wkładam czapki – zamiast niej mam aureolę. Tak wyszykowany jadę do przedszkola. Okazuje się jednak, że do przedstawienia mam kilka godzin, także chcąc nie chcąc, muszę porzucić moje anielskie szaty i zamienić się w zwykłego Stasia.

Ok 14:00 znów jestem aniołem, a razem ze mną – moje przedszkolaki. Wszystkie piosenki mam wykute na blaszkę, także śpiewam głośno i wyraźnie z całą grupą starszaków. Choć śpiewamy w chórze, wszyscy razem, to Mama dobrze słyszy mój anielski głosik i jak to Mama, bardzo się wzrusza. Dwa lata temu na jasełkach byłem królem. Rolę swoją znałem, ale pani Marta, która była wówczas nauczycielem wspomagającym, chyba nie miała do mnie wystarczająco dużo zaufania, bo zamiast dać mi mówić samemu, stała obok niczym sufler i mówiła powoli mój tekst, a ja, nie mając innej możliwości, po prostu powtarzałem. Rok temu byłem pastuszkiem. Rolę miałem długą i wykutą na blaszkę, ale zjadła mnie trema i nie powiedziałem ani słowa. W tym roku jestem aniołem niosącym nadzieję i jedyne, co mam powiedzieć, to „NADZIEJA” właśnie. Onieśmielony wielką publicznością, zamykam się w sobie i… i prawie nic bym nie powiedział, ale z pomocą przychodzi mi p. Kasia. Kuca przy mnie, przytula i podpowiada na uszko „nadzieja”, a ja niewiele głośniej mówię w stronę widowni, szeptem jak na anioła przystało moją króciutką kwestię – „nadzieja”.Przestawienie za nami. Mama dumna jak paw, cieszy się, że tym razem odważyłem się coś powiedzieć. Szczęśliwa, bo to w sumie ostatnia okazja w tym przedszkolu. Od września najprawdopodobniej pójdę do nowego przedszkola, do nowych dzieci i nowych pań, za to z moją starą Maniutą 🙂Na Jasełka dotarła reprezentacja mojej Rodziny – Mama, Tata i Marysia (Antoś niestety ma dziś na później, więc w czasie mojego przedstawienia jest w szkole), Dziadek Michał (Babcia Asia niestety ma dzisiaj strasznie dużo lekcji, wiec zamiast na Jasełkach, siedzi w pracy) i Babcia Bożenka. Jednak pięć osób, to i tak całkiem dużo, także nie narzekam. Cieszę się tym, co mam.Na koniec wręczam jeszcze prezent Rodzicom. A nawet dwa prezenty. Jeden z nich to kalendarz, który powiesimy w kuchni ii będziemy w nim wszystko zapisywać, żeby o niczym nie zapomnieć. Drugi, to własnoręcznie wykonana ozdoba choinkowa, która pięknie prezentuje się na naszej domowej choince.

Przedstawienie się skończyło, jedzenie też – to znak, że czas już wracać do domu. Schodzę do szatni, a tam mój kumpel Wojtuś. Ubiera się powoli, bo czeka na mnie. Mówi, że nigdzie nie pójdzie, dopóki ja nie pójdę. Ostatnio, kiedy spakowałem bluzę do torby i naciągnąłem kurtkę na koszulkę, Wojtuś zrobił to samo. Powiedział mamie, że nie ubierze bluzy, bo chce tak jak Staś 🙂 A potem, kiedy ja wyszedłem już na dwór, Wojtuś nie czekając na swoich, zrobił to samo! Zszedł nawet ze mną po schodach! A kiedy zobaczył swoją mamę na ich szczycie, pozwolił sobie odprowadzić mnie do samochodu. Dosłownie do samochodu, bo wsiadł razem ze mną. Wojtuś to całkiem zdrowy, fajny, kontaktowy i wygadany chłopak. Wojtuś bardzo mnie lubi i lubi robić to, co ja. Ja też bardzo lubię Wojtusia. Dzieci nie mają uprzedzeń, jeśli rodzice też ich nie mają. Kto się oswoi, ten się nie boi!

Dalszy ciąg przedszkolnej adaptacji, czytanie z Kubą i zumba w Skarszewach

Znów mam zaległości jak stąd do kosmosu i z powrotem…, więc zamiast opisywać kolejne dni adaptacji uwzględniając każdy szczegół, poskaczę trochę po łebkach.

Wtorek, drugi dzień adaptacji i pierwsza drzemka

Wczoraj było fajnie, więc i dzisiaj idę do przedszkola bez lęku. Wiem, że będą dzieci, będzie zabawa i będą fajnie panie, a co najważniejsze, wiem że Mama i Antoś na pewno mnie odbiorą.

Plan zakładał, że dzisiaj zostaję tu na trzy godziny, od 9:00 do 12:00, czyli do drzemki. Jednak jest mi tu na tyle dobrze i czuję się na tyle bezpiecznie, że zasypiam brzuszkiem do góry, tuż przed 12:00. I tak sobie smacznie śpię, nie wiedząc, że Mama i Antoś już na mnie czekają.Pierwsza drzemka w przedszkolu No, ale przecież …Przeczytaj cały wpis

Pierwszy dzień adaptacji w przedszkolu i cztery miesiące mojego Dziennika Wydarzeń

Wakacje nadal trwają, przynajmniej w teorii – nadal mamy sierpień i nadal nie mam żadnych zajęć dodatkowych. Coś się jednak zmieniło… od dzisiaj zaczynam wielką przygodę z Wielką Przygodą, czyli adaptację w moim nowym przedszkolu. Jestem już trochę zahartowany, bo przez cały zeszły rok, dwa razy w tygodniu chodziłem do przedszkola w Skarszewach. Spędzałem tam dwie (w czwartek) lub trzy (w poniedziałek) godziny, ale tyle wystarczyło żeby nabrać odwagi i oswoić się trochę z byciem bez Mamy.

No, ale teraz jest jednak inaczej. Panie są nowe (nie licząc p. Kasi i p. Iwony, które poznałem na III Warsztatach Rozwoju Mowy z Metodą Krakowską i Numiconem), więc jest trochę trudniej. Ale to nic. Jestem zuchem, więc na pewno dam radę! „Najpierw powoli, jak żółw ociężale…” tylko dwie godzinki. Idę chętnie, powtarzając „kolaki” (czyt. przedszkolaki) i niczego się nie boję. W sumie nie do końca wiem, co mnie tutaj spotka, a martwić się na zapas nie warto. Poza tym do przedszkola odprowadza mnie Antoś, a przecież starszy Brat, by mnie w maliny nie posłał…Przedszkole, adaptacja. Docieramy na miejsce. Siadam na ławeczce, zdejmuję sandałki, a Antoś pomaga mi ubrać kapcie i …Przeczytaj cały wpis